باب هفتم : در شرايط آداب نماز جماعت شرط است در امام نماز كه بر مذهب ائمّهء اثنا عشر - سلام اللَّه عليهم - باشد و متجاهر به فسق نباشد يعنى آشكارا فسق نكند بلكه به خير و طاعت معروف باشد و نمازها را در جماعت كذارد و سالم باشد از خوره و پيسى و طعن در نسب و حدّ شرعى و باديه نشينى و ندانستن قرائت و عاجز بودن از ايستادن مكر آنكه همه آن جماعت اين عيوب داشته باشند و بايد كه مسائل نماز را از ائمّهء معصومين - صلوات اللَّه عليهم اجمعين - فرا كرفته باشد و اكر چه به چند واسطه باشد و مكروه آن جماعت نباشد . و اولى آن است كه ده كس به ده كس اقتدا نكند : آزاد به بنده و رها به بندى و صحيح به مفلوج و بينا به كور خصوصاً در صحرا و كسى كه فضيلتى دينى داشته باشد به كسى كه آن را يا مثل آن را نداشته باشد و كسى كه وضو كرده باشد به كسى كه تيمّم كرده باشد و كسى در شهر خود باشد يا قصد اقامت كرده باشد به كسى كه مسافر باشد و در عكسش نيز روايتى هست و صاحب مسجد يا خانه به بيكانه . و مستحب است كه اول صفها را راست كنند و درست بدارند بر وجهى كه دوشها برابر هم باشد در وقت ايستادن و زانوها برابر هم باشد در وقت نشستن و رخنه‌ها را پر كنند و پيوسته سازند . و بهترين جايها جايى است كه به امام نزديكتر باشد و صف اوّل بهتر است از صف دوم و همچنين تا صف آخر مكر در نماز جنازه كه صف آخر بهتر است از صف پيش‌تر و همچنين تا صف اوّل و جانب راست صف بهتر است از جانب چپ آن مقدار كه صف اوّل بهتر است از دوم . و سزاوار آن است كه در جاى بهتر ، مردمان بهتر باشند يعنى كسانى كه زيادتى علمى يا عملى ، صالح يا عقلى كامل داشته باشند . و نزديك امام مردمان زيرك هوشيار باشند كه اكر حرفى فراموش كند يا درماند به يادش آورند و مردان بر زنان ، و آزادان بر بندكان مقدّم بايستند و